Interpretacje sceniczne „Antygony” (przykłady) ostatnidzwonek.pl
      Antygona | inne lektury | kontakt | reklama | Wersja mobilna
streszczenieopracowaniebohaterowieżycie i twórczość autoratest   

Jesteś w: Ostatni dzwonek -> Lektury -> Antygona

Interpretacje sceniczne „Antygony” (przykłady)

Starożytna tragedia grecka wchodziła na sceny europejskie od czasów renesansu. Przybierała wówczas kształt słowno – muzycznego widowiska, co w efekcie zaowocowało licznymi operami. Opera przeżyła wtedy swój rozkwit.

Operowe „wersje” Antygony

Twórczość muzyczna czerpała z antyku, a tematyka tebańska nie pozostawała w tym przypadku bez echa. W XVIII wieku poświęcono Antygonie ponad dwadzieścia oper, ale tylko kilka zapisało się w dziejach dramatu muzycznego. Pierwsze reinterpretacje muzyczne nosiły zwykle w tytule imię Kreona np. „Kreon” z 1690 roku kompozytora Marc`Antonia Zianiego, albo „Kreon tyran Teb” Carla Francesca Pollarolo.

Pierwsza opera zatytułowana „Antygona” pochodzi z 1718 roku i skomponował ją Giuseppe Orlandini, lecz zmieniono później tytuł na „Wierność uwieńczona”.

Prawdopodobnie najlepszą była Tommasa Traetty z 1772 roku. Wystawiono ją w Teatrze Cesarskim w Petersburgu i dedykowano Katarzynie II. Składała się z kilku doskonałych arii Antygony oraz kompozycji tanecznych opartych na słowiańskich motywach pieśni ludowej. W podobnej wersji wystawiano ją jeszcze w 1962 roku we Włoszech.

W muzyce XIX i XX wieku pojawiają się kompozycje muzyczne do dramatu, tworzone niekiedy przez tak wybitne postacie jak Felix Mendelssohn – Bartholdy.

Z czasem tragedia utraciła muzykę, rozwijając się w kierunku poetyckiego słowa. Opera „zindywidualizowała się” i poszła własnym muzycznym torem. Scenę opanowały spektakle. Zaczęto zwracać uwagę na stronę wizualną.

W 1841 roku Ludwig Tieck wystawił w poczdamskim teatrze, na zamku, „Antygonę” stylizowaną na antyczną. Scena teatralna pozbawiona była kurtyny, co sugerowało wzorzec grecki .

[nr]W 1919 roku reżyser i twórca teatralny – Max Reinhardt pozwolił architektowi Hansowi Poelzigowi przekształcić gmach cyrku berlińskiego w monumentalny „Teatr Wielki” z trzema tysiącami miejsc dla widzów. Widownia miała przypominać tę ze starożytności – obejmowała trzy czwarte kręgu, arena i pozostała część kręgu stanowiły scenę – bez ramp i kurtyny. Nad wszystkim zawisła ogromna oświetlona kopuła zbudowana z tysięcy stalaktytów. Za ideę przedsięwzięcia posłużyła między innymi chęć „zespolenia” widzów i aktorów – jak niegdyś w ateńskim teatrze Dionizosa. Ów „Wielki Teatr” dobrze nadawał się do realizacji dramatów starożytnych, ale istniał niewiele lat.[/nr]


„Antygoną wedle Sofoklesa” oraz Antygoną „z lotu ptaka” nazwał swój skrócony przekład poeta Jean Cocteau (1889 – 1963). Przekład liczył zaledwie 20 stron i napisany był, zgodnie z francuskim obyczajem, prozą, ale bardzo skondensowaną i łatwą do uchwycenia w odbiorze. Partie chóru zostały znacznie uszczuplone. Wystawiono ją po raz pierwszy 20 grudnia 1922 roku i od razu stała się wydarzeniem teatralnym. Reżyserował ją sam „tłumacz”, czyli Costeau.

Scenografię przygotował Pablo Picasso, a kostiumy Chanel. Inscenizację kilkakrotnie przekształcano, a innowacje dotyczyły głównie strony wizualnej np. w 1927 roku aktorzy wystąpili w przejrzystych jak u szermierzy maskach, na które naszyto widmowe oblicza, przez co całość robiła wrażenie niezgrabnego „owadziego” spektaklu.

[rr]Całkowicie oryginalna jest „Antigone” Jeana Anouilha (1910 – 1987) z czasów II wojny światowej (1942). Zalicza się ja do tak zwanych „czarnych sztuk”, a pierwszy raz była wystawiona w 1944 roku, w Polsce jej prapremiera odbyła się w 1957 roku.
W sztuce odżywa na nowo spór jednostka – społeczeństwo, lecz w nieco innych warunkach – bardziej „mieszczańskich”. Eurydyka jest postacią „niemą”, choć obecną na scenie – przez cały czas szydełkuje, na koniec podcina sobie gardło w łóżku i umiera. Antygona natomiast jest mniej „oschła”, a bardziej liryczna i przypomina młodą dziewczynę, która dojrzewa i buntuje się, ale w sposób subtelny, delikatny. Kreon „odbiega” od wzorca surowego, konsekwentnego władcy – jest bardziej „ludzki”, a w finale przedstawienia, jak informuje chór, rozpoczyna „czekanie na śmierć”. Strażnicy, którzy już odegrali swoje role, rozpoczynają kolejną partię kart. [/rr]

strona:    1    2    3  



On chce TO zrobić,
a Ty nie jesteś gotowa?

10 zdań, które pomogą Ci
zatrzymać chłopaka przy sobie!

Mój pierwszy raz...

Zobacz inne artykuły:

Inne
„Antygona” - streszczenie szczegółowe
Antygona - charakterystyka szczegółowa
„Antygona” jako tragedia antyczna
Czas i miejsca akcji w „Antygonie”
Streszczenie „Antygony” w pigułce
Kreon – charakterystyka szczegółowa
Teatr grecki
Kompozycja i konstrukcja dramatu antycznego
Cechy tragedii antycznej
Pochodzenie i rozwój dramatu antycznego
Motywy literackie w „Antygonie” Sofoklesa
Biografia Sofoklesa
Charakterystyka pozostałych bohaterów „Antygony”
Prawda rozumu a prawdy uczucia w „Antygonie”
Konflikt miedzy jednostką a społeczeństwem w „Antygonie”
Konflikt między tym, co boskie a tym co, ludzkie
Konflikt tragiczny w „Antygonie” Sofoklesa
Sofokles - twórczość
Plan wydarzeń „Antygony”
„Antygony” różne – reminiscencje: przekłady, kontynuacje i nawiązania...
Mit rodu Labdakidów - streszczenie
Sofokles - kalendarium życia
Interpretacje sceniczne „Antygony” (przykłady)
O Sofoklesie powiedzieli...
Najważniejsze cytaty z „Antygony”
Bibliografia





Tagi: