…Lecz to dla niego Specjalna podzięka, bo duszę miał wyważoną. Od wczesnej młodości aż po późną starość I nie pozwolił, aby trud był nudny Ani namiętność nazbyt już szalona.
Który postrzegał życie ze spokojem I jako całość, tytan scen attyckich, Piewca Kolonu oraz jego dziecię.
Daniel Burt
W rozważaniach o roli i znaczeniu trzech wielkich tragików greckich Ajschylos jest postrzegany najczęściej jako wielki odkrywca, Eurypides zaś jako obrazoburca i samotnik. Lecz to Sofokles zajmuje centralne miejsce jako genialny technik, mistrz klasycznej formy tragedii. On właśnie dokonał syntezy etycznych i religijnych fascynacji Ajschylosa z psychologiczną głębią Eurypidesa, spajając je w wielką, spełnioną sztukę.
Sofokles był pierwszym dramatopisarzem, który osiągnął tak głęboką wiedzę o naturze uniwersum i ludzkiej zdolności sprostania jego wyzwaniom. Doświadczając okrutnie swoich bohaterów, uczynił przeciwności instrumentem odkrycia, które wciąż wywołuje zdumienie i współczucie widowni.
Bernard Knox
Sofokles po raz pierwszy ukazuje nam postać, którą rozpoznajemy jako «bohatera tragicznego» - człowieka, który bez pomocy bogów i w obliczu ludzkiej opozycji podejmuje decyzję pochodzącą z samej głębi jego jednostkowej natury, jego physis, a następnie na oślep, gwałtownie, heroicznie podtrzymuje ją aż do samozagłady.
